Adalet susarsa Cinayet konuşur
Her sabah yeni bir haber… bir kadın daha katledildi. Adı ya bir gazete köşesinde ya da ekranın altındaki basit bir yazıdan geçiriliyor: “eski sevgilisi tarafından öldürüldü “ cümleler hep aynı, geri de kalan tek şey yarım kalan hayatlar. Bütün kadınlar adına ben soruyorum sizlere ?Toplum olarak biz bu haberleri okurken ne yapıyoruz? Ben söyleyeyim sizlere bir kaç saniye öfkelenip, sonra günlük hayatımıza kolaylıkla dönebiliyoruz. Kadınlar mezarlıkta çoğalırken, erkek şiddeti her saniye etrafımızda hayalet gibi dolaşıyor bu durumu sözde kanunlar, yasalar güçlendiriyor. Devletin, yasalların, medyanın toplumun hepsinin payı var bu cinayetlerde. Kanunların yaptığı tek şey iyi hal indirimiyle katilleri ödüllendirmek. Verilen koruma kararları sadece bir kâğıt parçası olarak kalıyor. Haber dilinde “ kadın cinayetleri “ basitleştiriliyor. Asıl soru şu: bu ülke de kadınların yaşam hakkını savunmayı ne zaman öncelik hala getirelecek? Toplumun vicdanını Hilal’in öldürülmesinde görmüş olduk.
Sevgilimle beraber film izleyeceğiz en fazla ne olabilir ki?
Otobüsle eve gideceğim en fazla ne olabilir ki?
Annemle amcamı uygunsuz gördüm en fazla ne olabilir ki?
Tarla da çalışan amcamla oyun oynayacağım en fazla ne olabilir ki?
Bana takıntılı olan eski sevgilimle son kez buluşmaya gideceğim en fazla ne olabilir ki?
Sevgilimle beraber kahvaltı yapacağız en fazla ne olabilir ki?
“En fazla olabilir ki ? “diye başlıyoruz cümlelere. Ama bazen o “ en fazla “ dediğimiz yer, insanlığımızdan utandığımız, vicdanın sustuğu, gözümüzü kapattığımız karanlık bir yerdir. Sustukça değil, konuştukça biz varoluruz. Görmezden geldikçe değil, gördüklerimiz vicdanımızın sesi oldukça biz kazanırız. Ve biz değiştikçe dünya değişiyor. Bir daha ki yazımda görüşmek dileğiyle insanlığımdan, vicdanımdan utanmadığım, bir dünya da yaşamak ümidiyle
