Biraz inşirah lütfen
Yeni bir hafta başından hepinize merhabalar…
Geçtiğimiz günlerde arkadaşlarla yaptığımız bir sohbet sırasında, şehrimiz adına aslında ne kadar çok şeye ihtiyaç duyduğumuzu bir kez daha fark ettim. Konu açıldıkça meseleler çoğaldı, konuşma ilerledikçe ortak bir duygu ortaya çıktı: Giresun’un biraz nefes almaya ihtiyacı var.
Sohbetin ilk konusu sosyal yaşam oldu. Yağışlı günlerin yoğun olduğu bir şehirde, insanların aileleriyle vakit geçirebileceği kapalı ve çok yönlü alanların eksikliği konuşuldu. Gençlerin sosyalleşeceği, çocukların vakit geçireceği, ailelerin bir araya gelebileceği alanların sınırlı olması, şehrin sosyal hayatını daraltan önemli bir konu olarak dile getirildi. Şehirde yaşayanların başka illere yönelmek zorunda kalması da bu eksikliğin bir başka yansıması olarak ifade edildi.
Ardından şehir planlaması gündeme geldi. Uzun süredir konuşulan imar konuları, planlama belirsizlikleri ve şehrin geleceğine dair net bir yol haritasının eksikliği, sohbetin dikkat çeken başlıkları arasındaydı. Giresun’un büyümesini destekleyecek, uzun vadeli ve bilimsel bir planlamaya duyulan ihtiyaç, herkesin ortak görüşüydü. Çünkü bir şehir sadece bugünüyle değil, yarınıyla da anlam kazanır.
Konu eğitime geldiğinde ise, ekonomik şartların bazı öğrenciler üzerinde oluşturduğu zorluklar konuşuldu. Okullarda düzenlenen etkinliklere katılamayan öğrencilerin yaşadığı durum, ailelerin ekonomik yükü ve fırsat eşitliği konusundaki beklentiler, sohbetin en hassas noktalarından biri oldu. Her çocuğun eşit imkânlara sahip olması gerektiği düşüncesi, masadaki herkesin ortak duygusuydu.
Konuşulan her başlık aslında aynı noktaya çıkıyordu. Giresun’un sadece fiziki yatırımlara değil, sosyal anlamda da bir ferahlığa ihtiyacı var. İnsanların kendini daha rahat hissedeceği, geleceğe daha umutla bakacağı bir şehir beklentisi giderek daha fazla hissediliyor.
Şehrimizin bitmek bilmeyen sorunları, çözümsüzlük sarmalında dönüp duran projeler ve belirsizlikler… Vatandaş artık sadece vaat değil, hayatını kolaylaştıracak o dokunuşu bekliyor. Kapıların ardında kalan değil, gönüllere dokunan bir anlayışla; Giresun’un daralmış sokaklarına ve zihinlerine biraz inşirah lütfen.
Sabahın ilk ışıklarıyla yola düşen esnafın, trafikte dakikalarca bekleyen işçinin ya da geleceğini bu sokaklarda kurmaya çalışan gencin tek bir ortak beklentisi var: Samimiyet. Artık büyük puntolu manşetlerden, sonu gelmeyen “inceleme aşamasındaki” projelerden ve kağıt üzerinde kalan vaatlerden yorulmuş bir şehir görüyoruz. Giresun, sadece coğrafi olarak değil, ruhsal olarak da bir daralma yaşıyor.
Giresun’un tarihine, kültürüne ve insanının o vakur duruşuna yakışan şey belirsizlik değil; netliktir, icraattır. Bizim ihtiyacımız olan, sadece fiziksel bir değişim değil, zihinlerdeki engellerin kalkmasıdır. Daralan gönüllere su serpecek, şehri bir bütün olarak kucaklayacak o ferahlık iklimine her zamankinden daha çok ihtiyacımız var.
Çünkü biliyoruz ki; samimiyetin olduğu yerde darlık olmaz. Adaletin olduğu yerde karanlık kalmaz.
Sesimizi duyanlara, gönül verenlere ve bu şehir için dertlenenlere bir kez daha sesleniyoruz:
Biraz inşirah lütfen…
