Gazetecilik ve televizyon programcılığı

Bugüne kadar işimi zamanında ve doğru yapmak benim en temel yaklaşımım olmuştur. Ancak bugün geldiğimiz noktada, aynı hassasiyeti ve aynı ciddiyeti karşı tarafta görmekte giderek zorlandığımız bir sürecin içindeyiz.

Bir süre önce “programına sponsor olmak istiyorum” diyerek iletişime geçen bazı isimlerin, süreç ilerlediğinde ortadan kaybolması artık alışıldık bir tablo haline gelmeye başladı. Telefonlar açılmıyor, mesajlara dönüş yapılmıyor. Oysa ortada basit bir görüşme değil, verilmiş bir söz vardır.

Ve asıl mesele de tam olarak burada başlar: sözün ağırlığı.

Medyada her şey zamanla yarışır. Yayın takvimi bellidir, hazırlık süreci planlıdır, ekipler buna göre organize olur. Bir kişinin verdiği olumlu mesaj üzerine yapılan hazırlıkların yarım kalması sadece bir aksama değil, aynı zamanda emeğe karşı bir saygısızlıktır.

Elbette fikir değişebilir, şartlar yeniden değerlendirilebilir, bütçeler gözden geçirilebilir. Bunların hepsi hayatın olağan akışıdır. Ancak bu değişimin en temel kuralı vardır: açık olmak. Sessiz kalmak, yok olmak ya da iletişimi kesmek bir çözüm değildir.

Profesyonellik tam da bu noktada kendini gösterir. Yapamayacağını söylemek, bazen “yapıyorum” demekten daha değerlidir. Çünkü belirsizlik, her zaman en büyük zararı bırakır.

Emek, sadece ortaya konan bir süreç değil; aynı zamanda korunması gereken bir değerdir. Belirsizlik üzerine yayın planı kurulmaz, sessizlikle emek askıda bırakılmaz. Her şeyin bir karşılığı ve bir zamanı vardır.

Mesele yalnızca bir sponsorluk meselesi değildir. Mesele, verilen sözün ne kadar ciddiye alındığı meselesidir. Ve sözünü tutmayan her yaklaşım, sadece bir geri adım değil; güvenin sessizce aşınmasıdır.

Ve son bir soru da burada kalsın:
Siyasetin içinde olan bir isim olarak, verilen sözün karşılık bulmadığı bu sessizlik bir gün nerede, nasıl karşımıza çıkar?

Unutulmamalıdır ki; medya ile siyaset er ya da geç aynı zeminde, aynı kamuoyu önünde mutlaka kesişir.