Sadece iletişim kesiliyor
Günümüz yöneticiliğinin en kolay refleksi ne biliyor musunuz?
Konuşmak değil, erişimi kapatmak.
Sorular çoğaldığında, eleştiriler görünür olduğunda ya da kamuoyunun merakı rahatsız edici bir boyuta ulaştığında bazı yöneticilerin ilk hamlesi aynı oluyor: Sosyal medya hesapları kilitleniyor, yorumlar kapatılıyor, erişim daraltılıyor. Sanki sorun sorularda değil de, soruların görünmesindeymiş gibi.
Oysa sosyal medya artık kişisel bir vitrin değil. Özellikle başkanlık, yöneticilik, temsil makamı gibi görevlerde bulunanlar için burası kamusal bir alan. Vatandaşın sesini duyurduğu, eleştirisini dile getirdiği, bazen de yalnızca “Ne oluyor?” diye sorduğu bir mecra. Yani iletişim hattı.
Bu hattı kapattığınızda sorun çözülmüyor.
Sadece iletişim kesiliyor.
Profil kilitlemek; eleştiriyi ortadan kaldırmaz, sadece görünmez kılar. Ama görünmez olan şey eleştiri değil, yöneticinin tavrıdır. Ve kamuoyunda şu algı hızla yerleşir: “Yanıt yoksa, anlatacak bir şey de yok.”
Şeffaflık tam da böyle zamanlarda anlam kazanır. Her şey yolundayken paylaşım yapmak kolaydır. Zor olan, soru varken konuşabilmektir. Eleştiri varken susmamaktır. Çünkü güven; alkışla değil, zor sorulara verilen net cevaplarla inşa edilir.
Bir makam, rahat zamanlarda açık olup zor zamanlarda kapandığında, orada yönetimden çok kaçınma refleksi konuşulur. Sessizlik bazen strateji olabilir; ama sürekli sessizlik, bir duruş değildir.
Kamuoyunun beklentisi aslında çok basit:
Herkes haklı olmak zorunda değil, ama ulaşılabilir olmak zorunda.
Herkes alkışlanmaz, ama hesap verebilir olmalıdır.
İletişimi kapatmak bir hak olabilir; ancak temsil sorumluluğu taşıyanlar için bu hak, beraberinde ağır bir bedel getirir. O bedelin adı da güvendir.
Bugün profiller kilitli olabilir.
Ama sorular hâlâ açık.
